No way out-Βάπτισμα πυρός

 

η Ρώσικη  πόλη  βρισκόταν στην μέση του πουθενά
Αν  δεν είχε τόσο χιόνι  θα  νόμιζες πως  βρισκόσουν κάπου  στην Άγρια Δύση
Σ αυτή την πόλη τρία πολιτικά συστήματα, ο τσαρισμός, ο κομουνισμός και  η δημοκρατία  δεν μπήκαν στον κόπο να  φτιάξουν έστω έναν  ασφαλτοστρωμένο δρόμο-και γιατί να το κάνουν άλλωστε; Στην πόλη ζούσαν  λιγοστοί κάτοικοι
  Έχετε   ακούσει την έκφραση  πόλη -  φάντασμα; Τούτη  εδώ ανταποκρινόταν σε αυτόν τον όρο 100%



  Εδώ συνάντησα πρώτη φορά  τον Μέρτ, τον Αλή, τον Τσερκέζο και την  Μύριαμ
Ο κοντούλης Ρώσος 60χρονος αποφάσισε να στρατολογήσει 4 άτομα απ την  Μικρά Ασία και μένα μόνο από Ελλάδα
  Μας περιμάζεψε σε αυτό  το έκτρωμα  που  φιλοδοξούσε να  ονομάζεται "πόλη" για να μας εκπαιδεύσει
  Το πρωί μας ξυπνήσαν ρώσοι  εκπαιδευτές , με φωνές , πειθαρχία,βολονταρισμό και δεν ξέρω γω  τι άλλες  άγνωστες και  δύσκολες λέξεις . Μας  βάλαν να τρέχουμε  στους λασπωμένους δρόμους  ενώ  απ  το μικρό ταβερνάκι της πόλης  μας κοιτούσαν οι 15 μοναδικοί κάτοικοι της πόλης
  Ο Αλή με τον Μερτ  σφίγγαν  τα δόντια. Θέλαν να  βρίσουν αλλά νιώθαν πως είχαν υποχρέωση τον Ρώσο. Η Μύριαμ  με τον Τσερέζο όμως  τα χαν πάρει...και γω μαζί.
  Ο Ρώσος  κοιτούσε απ την σοφίτα  ενός  ψηλού ξύλινου σπιτιού την  "εκπαίδευση" μας
Η πρώτη μέρα τέλειωσε με  ατέλειωτο  τροχάδην και "σπάσιμο τσαμπουκά " απ  τους εκπαιδευτές μας μέσα στην βροχή  και τις λάσπες
   Καταλύσαμε  στο  ξενοδοχείο, το οποίο  περισσότερο έμοιαζε με χάνι απ την εποχή του Μιχαήλ Στρογκωφ παρά με κάποιο  κτίσμα που ανταποκρίνεται στο 21ο (ή έστω  στον 20ο αιώνα)
   Το βραδάκι οι  θεόρατοι  ρώσοι εκπαιδευτές  μας - όπως όλοι οι στρατιωτικοί - θέλαν να μας το παίξουν "καλοί". Βλέποντας μας να κατεβαίνουμε  στο σαλόνι του ξενοδοχείου μας καλέσαν στο τραπεζι τους δείχνοντας μας  επιδεικτικά μερικά  μπουκάλια  βότκα
-Σύντροφοι ελάτε να πιούμε,  φώναξαν
  Μας βγάλαν την πίστη  χωρίς λόγο  το πρωί ακι τώρα θα πίναμε μαζί τους;
Ο Τσερκέζος πέταξε ένα
"βρε άντε μου και γαμηθείτε"
και η  Μύριαμ  συμπλήρωσε
"καραγκιόζηδες"
και βγήκαμε όλοι έξω  στην παγωμένη  νύχτα.
Βαδίσαμε στους λασπωμένους δρόμους της πόλης
-Που μπλέξαμε;  ρώτησε ο Μερτ
-Ποιος είναι ρε παιδιά αυτός που μας περιμάζεψε;  ρώτησα
-Ότι ξέρεις, ξέρουμε , μ απάντησε ο Αλή

Κατευθυνθήκαμε στο  μικρό ταβερνάκι της πόλης
Αρχικά  η  γριά Έλενα  που ήταν ιδιοκτήτρια  του  και βασική μαγείρισσα  μας  αντιμετώπισε με δυσπιστία , όπως και οι υπόλοιποι
 Με το ζόρι μας φέραν να πιούμε, με το ζόρι μας  φέραν να φάμε  , με το ζόρι μας μιλούσαν

   Το επόμενο πρωί, οι εκπαιδευτές μας  μας  βγάλαν έξω στην  βροχή  ξανά
Μας παρεταξαν και δώσαν  παράγγελμα να ξεκινήσουμε ξανά το τρέξιμο
-Ούτε στα πιο τρελά σού όνειρα νταβάριτς, απάντησε ο Αλή
Ο  εκπαιδευτής πλησίασε τον Τούρκο και ρώτησε
-Τι είπες  νέος;
-Σου είπε  βλάκα πως δεν παίζει να το παίξουμε στρατιωτάκια  σε αυτή την ηλικία, απάντησε ο  Μερτ
-Εγώ εξάλλου έχω ανάγκη από λίγες διακοπές , συμπλήρωσε η Μύριαμ  και  γελάσαμε  όλοι
   Ο εκπαιδευτής έδωσε μια εντολή με ένα νεύμα του και οι σύντροφοι  του μας πλησίασαν για να μας κοπανήσουν με τους υποκόπανους των τουφεκιών  τους...και  κάπως έτσι ξεκίνησε η  λασπομάχία
  Τις  παίζαμε  για ώρα μαζί τους και οι μπάσταρδοι ξέραν πληθώρα πολεμικών τεχνών , οπότε τις φάγαμε
  Το βράδυ  γεμάτοι όλοι μώλωπες  μπήκαμε στο ταβερνάκι όπου η γριά Έλενα  με τους θαμώνες μας υποδέχθηκαν υπό τους ήχους του ακορντεόν που δεν σταμάτησε ως το ξημέρωμα να παίζει γρήγορους  ρωσικούς  σκοπούς
   Είχαμε  γίνει ένα κουβάρι και τραγουδούσαμε, πίναμε , χορεύαμε ως το ξημέρωμα

Άρχισε να βγαίνει ο βόρειος παγωμένος ήλιος  όταν  αποφασίσαμε να το διαλύσουμε
  Ανοίξαμε την πόρτα και είδαμε  απ έξω να περιμένει ο Ρώσος με τα  στρατιωτάκια του
-Σε 15 λεπτά έχετε εκπαίδευση, είπε μονολεκτικά
-Σε 10 λεπτά  έχει ύπνο, βροντοφώναξε ο Τσερκέζος, αν θες  εκπαίδευση σύρε κάντην εσύ
-Σε 15 λεπτά   έχετε  υποχρέωση να  παραστείτε στην εκπαίδευση ειδάλλως θα υπάρξουν ποινές
   Η Μύριαμ έκανε να τον βρίσει αλλά τη σταμάτησα πιάνοντας της το χέρι. Μετά έκανα ένα  βήμα μπροστά  και στάθηκα μπροστά στον Ρώσο
-Ο λαός μου και  ο λαός τους , είπα και έδειξα τα παιδιά, ζήσαμε μαζί επί 400 χρόνια. Κάποια στιγμή χωρίς να  το πολυσκεφτούμε τους κάναμε ένα  ντου  για να  απελευθερωθούμε  απ τον Σουλτάνο. Αυτοί αντιστάθηκαν , εμείς αντισταθήκαμε ,  γινόταν πόλεμος για 100 χρόνια
Κανείς μας ή σχεδόν κανείς  μας  δεν ένιωσε την ανάγκη  να  εκπαιδευτεί πρώτα , πριν ξεκινήσει τον πόλεμο
-Τι θες να μου πεις; ρώτησε ο Ρώσος
-Ότι  στην Ανατολική Μεσόγειο  δουλεύουμε τα πράματα λίγο  διαφορετικά. Και απ ότι βλέπεις έπεσες και στην περίπτωση  μιας και διάλεξες τα πιο απείθαρχα στοιχεία. Οπότε να το πω λίγο  πιο απλά αν θες σκότωσε μας, αν θες  βάλε  τους μπαμπουίνους σου να παίξουμε ξανά  ξύλο μαζί τους , αλλά εκπαίδευση  δεν πρόκειται να κάνουμε
-Και πως θα  αντιπαρέλθεται  τις αποστολές που συμφωνήσατε να αναλάβετε;
-Θα πάμε στην ταβέρνα να πιούμε και να βρούμε έναν τρόπο  άλλον  απ τον μιλιταριστικό. Έναν  δικό μας τρόπο να  "δουλέψουμε " το όλο πράμα
  Ο Ρώσος  έκανε μεταβολή και κοιτώντας τον επικεφαλής των εκπαιδευτών του  είπε
-Έκανα λάθος. Πρόκειται περί ηλιθίων. Πλήρωσε τους  75% πάνω απ όσα τους υποσχέθηκα και στείλτους  πίσω στους  τόπους τους
  Εκείνη την ώρα  βγήκε η  γριά Έλενα  απ την ταβέρνα και  ήταν η πρώτη και τελευταία γυναίκα  που είδαμε ποτέ να αντιμιλά  στον Ρώσο
-Ο μόνος  ηλίθιος  εδώ πέρα είσαι εσύ
-Έλενα σε παρακαλώ μην ανακατεύεσαι
-Δοκίμασαν πολλοί πριν απ αυτούς...με τον τρόπο σου, αυτόν που σου  δίδαξε το καθεστώς  και είναι όλοι τους νεκροί
-Αυτόν τον τρόπο   διδασκόμαστε και μεις και οι αντίπαλοι μας
-Ναι αλλά οι δικοί μας κατέληξαν  νεκροί
-Οι  απώλειες  είναι κομμάτι του παιχνιδιού
-Και ο διαφορετικός τρόπος είναι  κάτι που θα αιφνιδιάσει τους αντιπάλους μας
-Μου λες να  εμπιστευτώ   αυτούς τους μεθύστακες;
-Σου λέω να τους αφήσεις να εμπιστευτούν το ένστικτο  τους

κάπως έτσι και με μισή καρδιά  ο Ρώσος μας ανέθεσε  την πρώτη μας αποστολή
απ την παγωμένη  ρώσική  πόλη-  φάντασμα  βρεθήκαμε στην Καραϊβική όπου  κλέψαμε  την λεία  ενός εμπόρου ναρκωτικών  απ την Κόστα - Ρίκα

εκείνη η πρώτη   αποστολή μας είχε πάει καλά και σιγά  - σιγά παρά τις  πολλές ήττες μας και τις λίγες νίκες μας  ο Ρώσος άρχισε να μας εμπιστεύεται
...για την ώρα είχαμε αντέξει  περισσότερο απ τους   προηγούμενους  ανθρώπους χωρίς να σκοτωθούμε


όταν ήρθε  ο θάνατος του Μερτ και του Αλή  νιώσαμε πως τίποτα δεν είναι σίγουρο

εκδικηθήκαμε τον θάνατο  τους  αλλά
ο  Τσερκέζος και η Μύριαμ  ξυπνούσαν το   βράδυ απ τον ύπνο τους   ακόμα μέσα στον κρύο  ιδρώτα
...εγώ προσπαθούσα να πνίξω τονχαμό των δυο  φίλων μου στο αλκοόλ
πίνοντας απλώς περισσότερο από  πριν που  ήταν ακόμη στην ζωή